Wie is oma?

Oma Tinie

Mijn naam is Tinie, ik ben een oma van 4 kleinkinderen, twee jongens en twee meisjes. In 1955 ben ik geboren. Ik ben getrouwd met een lieve zorgzame man met wie ik erg gelukkig ben. Van beroep was ik ICT-beheerder. Mijn hobby’s zijn op verkenning gaan in de omgeving, als het lukt wandelend of anders met de fiets, en meestal samen met manlief.

Daarnaast ben ik mijn hele leven dol op lezen geweest en heb ik wel duizenden boeken ‘verslonden’. Dat voelt als een grote rijkdom!

Het schrijven begon allemaal toen ik in 2019 een herseninfarct kreeg (terwijl ik toen notabene net aan het revalideren was van ernstige rugproblemen!). Na een week in het ziekenhuis belandde ik in revalidatiecentrum Klimmendaal. Door het infarct was ik onder andere een deel van de besturing van mijn linkerhand kwijtgeraakt. Daardoor kon ik niet meer typen, terwijl ik dat toch echt ooit met 10 vingers kon. Helaas kwam ook het rugprobleem terug en daarmee de fysieke beperkingen.
Eén onderdeel van mijn revalidatie-therapie was het terugkrijgen van mijn handfunctie. Ik moest heel veel type-oefeningen doen. En langzaam maar zeker typte ik niet meer ‘qqfferliljfiliwlajoerljk’ maar echte woorden (die ik nog steeds wel heel vaak al typend moest (en nog steeds moet) corrigeren.) Al snel was ik het zat om qwerty, poiuy en asdfg of the quick brown fox jumps over the lazy dog te typen. Het werd hoog tijd om mijn fantasie te gaan gebruiken. Mijn werk als ICT-beheerder kan ik niet meer doen.
Maar ondanks de door het CVA veroorzaakte cognitieve- en geheugenproblemen en overgevoeligheid voor teveel prikkels lukt het mij om ontspanning te vinden door hiermee bezig te zijn. Daar ben ik dankbaar voor.

Ik vind het fijn als kinderen van lezen houden. Sommige kinderen willen ook graag voorgelezen worden. Het leek mij leuk om daar iets mee te gaan doen. Dus verzon ik zelf een verhaal. Het werd het eerste hoofdstuk van ‘Konijn de Grijze op avontuur’. Mijn vele verkenningstochten in de buurt van mijn woonplaats Veenendaal waren mijn inspiratie, gemengd met herinneringen uit mijn jeugd. Nadat ik in september 2019 thuis kwam uit het revalidatiecentrum ben ik doorgegaan met schrijven en ergens in januari 2020 typte ik het woord EINDE.

Toen in maart 2020 in Nederland de corona-crisis uitbrak kon ik mijn kleinkinderen mijn verhalen niet meer ‘live’ voorlezen. Daarom ben ik ze maar gaan opnemen terwijl ik ze voorlas. En dat heeft dus geleid tot deze site.

In februari begon ik aan het verhaal: ‘De belevenissen van Rodie de Eekhoorn’. Na enkele maanden kon ik dat relaas ook op de site zetten. En ik startte met mijn derde verhaal. Het schrijven daarvan moest ik kort onderbreken door een licht hartinfarct. Dankzij snel ingrijpen in het ziekenhuis in de vorm van een stent plaatsen ben ik daar buitengewoon snel van hersteld. En dus… door. En toen kwam de tweede corona-golf die nu ik dit schrijf nog steeds niet voorbij is. Ik besloot een tussendoortje te schrijven in de vorm van een verhaal over Sinterklaas in corona-tijd. Daarna heb ik mijn derde verhaal weer opgepakt: ‘Vos Rekel op drift’. Ondanks dat ik begin december zelf corona kreeg en mijn man ook, is het me gelukt om het verhaal, de pdf en de luisterversie op Kerstavond 2020 op de site te krijgen. Ik hoop dat er veel kinderen van gaan genieten, dan heb ik mijn doel bereikt.

Mijn schrijfhobby zal na de corona-crisis niet voorbij zijn. Ik geniet te veel van deze uitlaatklep om hiermee op te houden.
Naast de kinderverhalen heb ik mij voorgenomen af en toe eens wat herinneringen van mijzelf op te halen die de lezers hopelijk een glimlach zullen ontlokken. Die komen terecht als sub-pagina’s achter deze pagina. Er staat er al eentje: Weet je nog.. (over familie beer).

En misschien waag ik mij nog een keer aan een verhaal voor volwassenen. Wie weet?

Wil je me iets laten weten? Mail dan naar info@omaleestvoor.nu

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *